در دوره ابتدایی که هنوز دانشآموز در دوران کودکی به سر میبرد نقش عوامل نشاطآفرین در جذب او به مدرسه بسیار مهم است اما هماکنون کلاسهای درس شلوغ، نیمکتهایی که سه دانشآموز باید در کنار هم بنشینند، جذاب و شاد نبودن محیط فیزیکی مدرسه، عدم به کارگیری شیوههای تدریس خلاق که مشارکت و شادی دانش آموز را به همراه دارد و اجازه ندادن به دانشآموز ابتدایی برای کودکی کردن و درگیری او با تکالیف سنگین از جمله عوامل مهم دلزدگی از مدرسه است.حتی برخی صاحبنظران ساعت شروع کار دبستانها از هفت صبح را به ویژه برای دانشآموزان سه ساله اول دوره ابتدایی از جمله عوامل دلزدگی از مدرسه میدانند.
در برخی مدارس نیز شاهد سختگیریهای عجیب کادر آموزشی بر دانشآموزان ابتدایی هستیم در اینباره به مثال مادری اشاره میکنم که فرزند او در کلاس اول دبستان تحصیل میکند، "معلم پسرم، به او برای رفتن به سرویس بهداشتی در خلال کلاس درس اجازه نمیداد و انتظار داشت که هنگام زنگ تفریح تمام کارهایش را انجام دهد و در کلاس برای رفتن به سرویس بهداشتی اجازه نخواهد و همین مسئله باعث شده بود تا کودکی که سال اول دبستان است دیگر از معلم برای خروج از کلاس اجازه نگیرد و با مشکلات دیگری مواجه شود."
فضای فیزیکی کلاسهای درس از نظر روانی در ایجاد شادابی دانشآموزان بسیار مهم هستند هیچ چیز به اندازه یک کلاس ایستا برای دانشآموز کسل کننده نیست. رنگ و نور کلاس بر نحوه یادگیری تاثیر بسیاری دارد و چیدمان صندلیها به صورت دایره شکل در بحث یادگیری مهم است اما این اصول در بسیاری از مدارس فرسوده کشور مشاهده نمیشود.